Mijn kinderwens zat er al jong in. Ik nam mijn taak als poppenmoeder uiterst serieus.  Met mijn schouders rechtop van trots, liep ik met mijn rieten poppenwagentje door de straat. Nooit was er enige twijfel dat ik moeder wilde worden....

Dit ben ik 2 dagen na de curettage van diezelfde zwangerschap, na een late miskraam. Wat was de val van de roze wolk hard, diep en pijnlijk. Alle glans is hier uit mijn ogen.
Ik kon het niet bolwerken. Het was te groot, te veel, te rauw.
Ik had geen idee wat ik met mijn gevoelens aan moest.
En niemand vertelde iets over wat me te wachten stond, fysiek en mentaal. Ik voelde me alleen, angstig, in de war en onzeker. Kon ik ooit nog zwanger worden? Had ik iets verkeerd gedaan?
Ik ging de volgende dag weer werken. Heb er met niemand echt over kunnen praten, die eerste periode. En ik voelde hier ook geen ruimte voor, ik kreeg nergens iets aangeboden. Ik had de woorden: 'Ach, het was nog niks, hoor!', 'Jammer, maar het gebeurt heel veel!', 'Volgende keer beter, 'Je bent nog jong!', volledig geïnternaliseerd. Dat ik in diepe rouw was; kwam niet in me op. Ik ging 'door', ik wist niet beter en had het gevoel dat dat van me werd verwacht. 

Er volgde meer miskramen, weer een curretage; doorgaan! Vruchtbaarheidsonderzoeken. Een diagnose van een auto immuun ziekte,  en weer doorgaan!
En er volgde ook 2 gezonde zoons, wat een groot geluk!
De zwangerschappen waren beladen, maar nu had ik niets meer te zeuren! Dankbaar zijn! En dat was ik ook, heel erg. Maar toch was er ook vaak een soort deken van mist. Die moest snel worden weggestopt, ik voelde me er heel schuldig over; mijn weg naar het moederschap was niet makkelijk, maar ik wás tenminste moeder geworden. Er waren zoveel vrouwen die het nog veel erger hadden moeten doorstaan. Mijn zus die haar kindje verloor, pas veel later in de zwangerschap, om maar iets te noemen. En dan die ene kennis die stad en land had afgereist met hormoonbehandelingen,  operaties, wat een afzien.
Bij mij viel het eigenlijk nog wel mee.

 Jaren gingen voorbij. Mijn moederrol was soms zwaar. Weer iets dat niet mocht worden gevoeld, want mijn jongens waren er tenminste.
Plots komt er op tv een documentaire voorbij over miskramen. Ik huil en huil. Het stopt niet. Ik dacht dat ik huilde om de verhalen van anderen, maar ik huilde natuurlijk eigen tranen.  Dit had ik toch achter me gelaten? Ik veroordeelde het direct als 'onoprecht empatisch'. Wéér bevocht ik alles wat er in me raasde (te groot, te eng?). Tot de mist in hele donkere wolken veranderde die zich niet langer lieten wegjagen.

Tijdens mijn werk als trainer in de ouderen zorg, kwam het thema rouw iedere bijeenkomst weer voorbij. Zo moet iemand met dementie (en zijn omgeving) steeds opnieuw afscheid nemen van wie hij was of iets dat hij verliest. De invloed hiervan op het dagelijks functioneren is immens en vaak ongezien.
Wanneer ik een verdiepende cursus over rouw en verlies volg en woorden als 'rouwtaken' en 'rouwarbeid' tot me neem, valt er, niet alleen professioneel, maar ook bij mij persoonlijk steeds meer op zijn plek. Ik kan er niet meer omheen. Ineens kan ik mijn eigen mist en donkere wolken duiden. Het is onverwerkte rouw. Ik besluit niet langer om de hete brei heen te draaien. Ik moet ermee aan de slag, al kijk ik er niet naar uit. Oude overtuigingen zijn er nog volop (aansteller!). Maar een andere, sterke interne stem is ook opgerezen; ik stel me niet aan; ik ga het aan!

Nadat mijn mist is verdwenen en er meer licht is, kijk ik met meer afstand naar mijn ervaringen en besluit ik er vaker over te delen. Daardoor komen ook de verhalen van anderen tot me. En dat zijn er veel.
Wát een berg aan ongezien en eenzaam verdriet is er rondom dit thema. Er zit een universele pijn in vrouwen met een dergelijke ervaring. Het maakt me strijdbaar. Waarom is hier zo weinig passende zorg voor? Hoe kan het dat dit type rouw niet  genormaliseerd en/of geïntegreerd is in de maatschappij? Kunnen we vrouwen (/stellen) hier niet beter bij ondersteunen; als medemens, werkgever, zorgverlener, naasten!?
Mijn missie ontstaat; laten we samen het verdriet zien door de mist. De drempel naar hulp verlagen.
De afgelopen tijd heeft dit 'vuurtje in mij' zich verder ontwikkelt. Het werd een passend en eenvoudig ondersteuningsplan, gebaseerd op de bestaande theorie over thema rouw en verlies, mijn eigen verlieservaring, maar vooral op de verlieservaringen van vele vrouwen en stellen.  Praktijk Mist is daar.